آخرین مطالب
امکانات وب
-
آتش زا
فرهنگ فارسی عمید
۱. زایندۀ آتش؛ آنچه آتش از آن تولید شود.۲. [مجاز] مؤثر.
-
آذرفزا
فرهنگ فارسی عمید
= آتش افروز
-
آنفلوانزا
فرهنگ فارسی عمید
بیماری ویروسی واگیردار حاد دستگاه تنفسی که با عوارضی مانندِ التهاب مخاط بینی، حلق، تب، سرفه، درد پهلو، سینه درد، سردرد، درد عضلانی و استخوان ها به خصوص دست، پا، و کمر بروز می کند.
-
ابط الجوزا
فرهنگ فارسی عمید
از ستارگان قدر اول که در صورت فلکی جبار بر مَنکِب راست آن قرار دارد؛ مَنکِب الجوزا.
-
اجزا
فرهنگ فارسی عمید
= جزء
-
ارتضا
فرهنگ فارسی عمید
خشنود و خرسند شدن؛ رضایت.
-
ارضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. راضی کردن؛ خشنود کردن.۲. برآورده کردن.
-
ازا
فرهنگ فارسی عمید
مقابل؛ برابر؛ روبه رو؛ جلو.
-
استرضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. خشنودی کسی را خواستن؛ طلب خشنودی کردن.۲. خشنودی.
-
استهزا
فرهنگ فارسی عمید
مسخره کردن؛ ریشخند کردن.
-
اعزا
فرهنگ فارسی عمید
= عزیز
-
اعضا
فرهنگ فارسی عمید
= عضو
-
اغضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. چشم بستن؛ چشم برهم نهادن؛ چشم فروخوابانیدن.۲. چشم پوشی کردن؛ چشم پوشیدن از چیزی.
-
افزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. = افزودن۲. افزاینده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): بهجت افزا، روح افزا، غم افزا.
-
اقتضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. درخور و مناسب بودن.۲. خواهش؛ درخواست.
-
امضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. علامت یا اسمی که پای نامه یا سند بگذارند؛ دستینه.۲. (اسم مصدر) نام خود را در ذیل حکم، نامه، یا سند نوشتن.۳. (اسم مصدر) [قدیمی] اجرا کردن؛ تمام کردن و پایان دادن کاری یا امری.
-
اندرزا
فرهنگ فارسی عمید
= گاویزن
-
اندوه فزا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه غم واندوه را زیاد کند؛ افزایندۀ اندوه؛ غم فزا.
-
انفلوانزا
فرهنگ فارسی عمید
= آنفلوانزا
-
انقضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. سپری شدن؛ به سر آمدن.۲. [قدیمی] نابود گردیدن.
-
ایذا
فرهنگ فارسی عمید
اذیت کردن؛ آزار رساندن؛ رنج دادن: ◻︎ به سمع رضا مشنو ایذای کس / وگر گفته آید به غورش برس (سعدی۳: ۳۲۰).
-
ایضا
فرهنگ فارسی عمید
نیز؛ بازهم.
-
بچه زا
فرهنگ فارسی عمید
ویژگی جانوری که قبل از تولد در رحم مادر رشد می کند.
-
برازا
فرهنگ فارسی عمید
زیبا؛ برازنده.
-
بسزا
فرهنگ فارسی عمید
سزاوار؛ شایسته.
-
بغضا
فرهنگ فارسی عمید
دشمنی سخت؛ کینه و دشمنی شدید.
-
بوزا
فرهنگ فارسی عمید
= بوی افزار
-
بهجت افزا
فرهنگ فارسی عمید
افزایندۀ بهجت؛ افزایندۀ سُرور و شادمانی.
-
بیضا
فرهنگ فارسی عمید
= ابیض
-
بیماری زا
فرهنگ فارسی عمید
تولیدکنندۀ بیماری؛ عاملی که موجب تولید بیماری شود.
-
پرزا
فرهنگ فارسی عمید
آن که بسیار بچه بزاید؛ پرزاینده.
-
پزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. پزنده.۲. آنچه زود پخته شود؛ زودپز.
-
پیدازا
فرهنگ فارسی عمید
هر گیاهی که دارای ریشه و ساقه و برگ و گل باشد؛ بارزالتناسل.
-
پیرزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. آن که از پدر و مادری علیل یا سال خورده به وجود آمده.۲. آن که در بدو تولد تن رنجور و چهره ای پرچین وچروک مانند پیران داشته باشد.
-
تازه زا
فرهنگ فارسی عمید
ویژگی آن که تازه زاییده.
-
تقاضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. بازخواستن؛ درخواست کردن؛ خواهش کردن.۲. درخواست.
-
جان افزا
فرهنگ فارسی عمید
= جان فزا
-
جان فزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. آنچه باعث نشاط شود؛ آنچه به انسان روح و روان و نشاط بدهد.۲. (اسم) آب حیات: ◻︎ جهان دار یزدان گوای من است / که دیدار تو جان فزای من است (فردوسی۲: ۲/۷۵۸).
-
جان گزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. آنچه روح را بیازارد و به آن گزند برساند؛ گزندرساننده به جان: ◻︎ بیا ساقی آن شربت جان فزای / به من ده که دارم غمی جان گزای (نظامی۵: ۷۸۵).۲. آسیب رساننده.
-
جزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. مجازات بدی؛ کیفر.۲. پاداش نیکی؛ مزد.
-
جوزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (نجوم) سومین صورت فلکی منطقةالبروج که در نیمکرۀ شمالی قرار دارد؛ توٲمان؛ دوپیکر.۲. سومین برج از برج های دوازده گانه، برابر خرداد.
-
حبذا
فرهنگ فارسی عمید
چه نیکو است این؛ چه خوش است؛ چه خوب است؛ نیکا؛ خوشا؛ زهی؛ آفرین. Δ برای مدح و ستایش از چیزی به کار می رود.
-
حذا
فرهنگ فارسی عمید
۱. ازا؛ برابر.۲. روبه رو.
-
دارالقضا
فرهنگ فارسی عمید
جایی که قاضی در آنجا قضاوت کند؛ عدالت خانه؛ عدلیه؛ دادگستری.
-
درادوزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. دراننده و دوزنده.۲. کسی که خوب ببرد و خوب بدوزد.۳. [مجاز] شخص با تجربه و دانا که هرگاه کار خطا و ناصواب از او سر بزند به زودی و خوبی اصلاح کند: ◻︎ خه خه ای دلبر در ادوزا / خوب می درّی و خوش می دوزی (کمال الدین اسماعیل: ۷۲۵).
-
درازا
فرهنگ فارسی عمید
درازی؛ کشیدگی؛ طول.
-
راحت افزا
فرهنگ فارسی عمید
افزایندۀ آسودگی؛ افزون کنندۀ آسایش.
-
رضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. خشنودی؛ خوش دلی.۲. (صفت) [عامیانه] خشنود.۳. (تصوف) یکی از مراحل سلوک که سالک در آن هر حادثه ای را نتیجۀ مشیت الهی می بیند.
-
رمضا
فرهنگ فارسی عمید
شدت گرما؛ شدت تابش آفتاب بر زمین.
-
روح افزا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه سبب نشاط می شود و زندگانی را طولانی می کند؛ افزایندۀ روح؛ روح پرور؛ جان بخش؛ شادی بخش.
-
زحمت افزا
فرهنگ فارسی عمید
زحمت افزاینده؛ ایجادکنندۀ رنج و زحمت.
-
سزا
فرهنگ فارسی عمید
پاداش نیکی یا بدی؛ مزد؛ پاداش؛ جزا.
-
سوزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. سوزان؛ سوزنده.۲. (قید) در حال سوختن.۳. سوختنی.
-
شادی فزا
فرهنگ فارسی عمید
شادی افزا؛ افزایندۀ شادی و نشاط.
-
شیرزا
فرهنگ فارسی عمید
= شیرزاد
-
صاحب عزا
فرهنگ فارسی عمید
کسی که یکی از خویشان نزدیکش فوت شده و مجلس سوگواری ترتیب داده است؛ عزادار.
-
ضوضا
فرهنگ فارسی عمید
دادوفریاد مردم در جنگ یا هنگام ازدحام؛ هیاهو.
-
طرب افزا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه شادی و طرب را بیفزاید؛ افزایندۀ طرب.
-
طوفان زا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه سبب طوفان شود.
-
ظا
فرهنگ فارسی عمید
نام حرف «ظ».
-
ظلمت فزا
فرهنگ فارسی عمید
افزایندۀ تاریکی.
-
عزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. اندوه شدید بر اثر مرگ کسی؛ سوگ؛ ماتم.۲. (اسم مصدر) عزاداری کردن؛ سوگواری.
-
علی هذا
فرهنگ فارسی عمید
بنابراین؛ از این رو.
-
عندالاقتضا
فرهنگ فارسی عمید
هنگام اقتضا.
-
غذا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه خورده شود و به نمو جسم کمک کند و انرژی لازم برای بدن به وجود بیاورد؛ خوراک؛ خوردنی؛ خورش.
-
غزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. جنگ کردن با کافران در راه خدا: ◻︎ مردی که در غزا زره پیش بسته بود / تا پیش دشمنان نکند پشت بر غزا (سعدی۲: ۶۳۲).۲. (اسم) جنگ.⟨ غزا کردن: (مصدر لازم) [قدیمی] جنگ کردن با کافران در راه خدا.
-
غضا
فرهنگ فارسی عمید
تاغ.
-
غم فزا
فرهنگ فارسی عمید
آن که یا آنچه غم و اندوه شخص را زیادتر کند؛ افزایندۀ غم: ◻︎ آن غم گسار دینه مرا غم فزای گشت / وآن غم فزای هست کنون غم گسار من (ناصر خسرو: ۲۹۸).
-
غیرت افزا
فرهنگ فارسی عمید
افزایندۀ رشک و حسد: ◻︎ اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودان / زین بنای تازۀ سلطان سلیمان زمان (صائب: ۱۳۹۳).
-
فتنه زا
فرهنگ فارسی عمید
= فتنه انگیز
-
فرازا
فرهنگ فارسی عمید
۱. ارتفاع؛ بلندی.۲. مقدار ارتفاع یک محل از سطح دریا.
-
فرح افزا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه فرح و شادی را افزون کند.
-
فرحت افزا
فرهنگ فارسی عمید
= فرح انگیز
-
فضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (فلسفه، فیزیک) جهان سه بعدی بی کران که اجسام و رویدادها در آن هستند یا اتفاق می افتند.۲. ناحیۀ آن سوی جو یا منظومۀ شمسی.۳. محیط: فضای اختناق آور.۴. ساحت: فضای منزل دَم دارد.
-
قضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (فلسفه) تقدیر و حکم الهی که در حق مخلوق واقع شود.۲. (صفت) (فقه) نماز یا روزه که در خارج از وقتی که شارع معین کرده به جا آورده شود.۳. (اسم مصدر) [قدیمی] حکم کردن؛ داوری کردن.۴. (اسم مصدر) [قدیمی] مردن؛ درگذشتن.۵. (اسم مصدر) ادا کردن؛ گزاردن؛ روا کر...
-
کارافزا
فرهنگ فارسی عمید
مایۀ دردسر و گرفتاری؛ مزاحم.
-
کارفزا
فرهنگ فارسی عمید
= کارافزا: ◻︎ گه مان بفزایید و گهی باز بکاهید / بر خویشتن خویش همی کارفزایید (ناصرخسرو: ۴۴۷).
-
کذا
فرهنگ فارسی عمید
چنین؛ همچنین؛ چنین است.
-
گریزا
فرهنگ فارسی عمید
= گریختن
-
گزا
فرهنگ فارسی عمید
= گزاییدن
-
گورزا
فرهنگ فارسی عمید
کسی که رشد بدنش کافی نبوده و قدش کوتاه مانده. این حالت از کمکاری تیروئید و یا بیماری های مادرزادی قلب است؛ کوتوله.
-
گوهرزا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه از آن گوهر برآید.
-
لایتجزا
فرهنگ فارسی عمید
غیرقابل تجزیه.
-
لدی الاقتضا
فرهنگ فارسی عمید
هنگام اقتضا؛ موقع مناسب؛ موقع مقتضی.
-
لذا
فرهنگ فارسی عمید
برای این؛ بنابراین.
-
لهذا
فرهنگ فارسی عمید
برای این؛ از این جهت؛ از این رو.
-
متناسب الاعضا
فرهنگ فارسی عمید
آن که اندام هایش باهم متناسب باشد.
-
متوضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. جای وضو گرفتن.۲. [مجاز] = مستراح
-
مجازا
فرهنگ فارسی عمید
از روی مجاز.
-
مجزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. سواکرده شده؛ جداشده.۲. تجزیه شده؛ جزءجزءشده.
-
مردم گزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. ویژگی آنچه انسان را نیش می زند: افعی مردم گزا.۲. [مجاز] مردم آزار؛ ظالم؛ ستمگر.
-
مرضا
فرهنگ فارسی عمید
= مریض
-
مصیبت زا
فرهنگ فارسی عمید
آنچه سبب رنج و مصیبت شود.
-
مضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. نفوذ و رخنه کردن در کاری و انجام دادن آن.۲. نفوذ.۳. روانی.۴. برندگی.
-
مع هذا
فرهنگ فارسی عمید
با این؛ با وجود این.
-
مغزا
فرهنگ فارسی عمید
= مغزی maqzā
-
مقتضا
فرهنگ فارسی عمید
۱. اقتضا شده؛ خواست ؛ نیاز.۲. [قدیمی] لازمه؛ درخور.
-
مهرافزا
فرهنگ فارسی عمید
آن که بر مهر و محبت خود بیفزاید.
-
میرزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. [منسوخ] عنوان احترام آمیز در انتهای نام شاهزادگان: ناصرالدین میرزا، ایرج میرزا، عباس میرزا.۲. عنوان احترام آمیز در ابتدای نام افراد باسواد غیرروحانی: میرزاکوچک خان.۳. منشی.۴. عریضه نویس.
-
نازا
فرهنگ فارسی عمید
زن یا حیوان ماده که آبستن نشود؛ نازاینده؛ سترون.
-
ناسزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. [مجاز] دشنام؛ حرف زشت.۲. (صفت) آنچه سزاوار و شایسته نباشد؛ ناسزاوار.۳. [قدیمی] نالایق؛ فرومایه: ◻︎ ناسزایی را چو بینی بخت یار / عاقلان تسلیم کردند اختیار (سعدی: ۷۵).
-
ورزا
فرهنگ فارسی عمید
۱. گاو نر مخصوص شخم زدن زمین.۲. (صفت) [قدیمی] نر (گاو): گاو ورزا.
-
ویزا
فرهنگ فارسی عمید
اجازه نامه ای که نمایندۀ یک کشور، برای سفر به آن کشور، به اتباع بیگانه می دهد؛ روادید.
-
هذا
فرهنگ فارسی عمید
اسم اشاره؛ این؛ اشاره به شخص یا شیء نزدیک.
-
هکذا
فرهنگ فارسی عمید
این چنین؛ همچنین؛ به همین ترتیب: ◻︎ از حکیمان خراسان کو شهید و رودکی / بوشکور بلخی و بوالفتح بستی هکذا (منوچهری: ۱۳۱).
-
هم غذا
فرهنگ فارسی عمید
دو یا چند تن که با هم غذا بخورند؛ هم خوراک.
ما را در سایت شعر و هنر دنبال میکنید
برچسب:
نویسنده:
بازدید: 386