آخرین مطالب
امکانات وب
آب بها
فرهنگ فارسی عمید
پولی که در بهای آب می دهند؛ حق الشرب.آبپاش۱. ظرفی فلزی و دسته دار که سر لولۀ آن سوراخ های ریز دارد و برای آب پاشیدن روی گل ها یا زمین به کار می رود.۲. کسی که شغل او آبپاشی بر روی گل ها وگیاهان است.
اجاره بها
فرهنگ فارسی عمید
پولی که مستٲجر بابت کرایۀ جایی به مالک یا موجر می دهد؛ مالُ الاجاره.
اژدرها
فرهنگ فارسی عمید
مار بسیاربزرگ: ◻︎ چه کس بی اجل نخواهد مُرد / تو مرو در دهان اژدرها (سعدی: ۱۲۲). Δ اژدرها مفرد است.
اژدها
فرهنگ فارسی عمید
۱. در افسانه ها، ماری با بال های بزرگ و چنگال های قوی و دم دراز که از دهانش آتش بیرون می آمد.۲. مار بسیاربزرگ.۳. (نجوم) از صورت های فلکی نیمکرۀ شمالی به شکل اژدها؛ تِنّین.۴. [قدیمی، مجاز] اسب قوی و درشت اندام.۵. [قدیمی، مجاز] شمشیر دراز و ستبر: ◻︎ به...
اشتها
فرهنگ فارسی عمید
۱. میل به غذا داشتن؛ آرزوی طعام.۲. [قدیمی] خواستن چیزی؛ آرزو داشتن؛ آرزوی چیزی کردن.
اصحا
فرهنگ فارسی عمید
= صحیح
الها
فرهنگ فارسی عمید
۱. مشغول کردن؛ سرگرم ساختن.۲. غافل کردن.
امحا
فرهنگ فارسی عمید
محو کردن؛ ناپدید کردن؛ پاک کردن و از میان بردن چیزی.
انتها
فرهنگ فارسی عمید
۱. پایان؛ نهایت.۲. (اسم مصدر) به پایان رساندن چیزی.۳. (اسم مصدر) [قدیمی] باز ایستادن از کاری.
انحا
فرهنگ فارسی عمید
= نحو
انها
فرهنگ فارسی عمید
رسانیدن پیغام؛ رسانیدن خبر؛ اطلاع دادن.
ایحا
فرهنگ فارسی عمید
۱. وحی فرستادن؛ الهام کردن.۲. اشاره کردن.۳. مطلبی را در ذهن یا در دل کسی افکندن.
بلها
فرهنگ فارسی عمید
= ابله
بها
فرهنگ فارسی عمید
قیمت؛ ارزش؛ نرخ.
بی بها
فرهنگ فارسی عمید
بی قیمت؛ بی ارزش.
پربها
فرهنگ فارسی عمید
پرارزش؛ پرقیمت؛ گران بها؛ بهاور.
پیچی ها
فرهنگ فارسی عمید
دسته ای از پروانه واران که می توانند به گیاهان دیگر بپیچند، مانند باقلا، خلر، ماش، و عدس.
پیش بها
فرهنگ فارسی عمید
پولی که هنگام خریدن چیزی به فروشنده می دهند تا پس از تحویل گرفتن آن باقی پول را بدهند؛ بیعانه.
تن بها
فرهنگ فارسی عمید
پولی که کسی برای آزاد شدن دیگری از زندان در صندوق دادگستری بگذارد؛ وجه الکفاله.
تنها
فرهنگ فارسی عمید
۱. تک؛ یگانه؛ یکه.۲. کسی که همدم و هم صحبت نداشته باشد.
حا
فرهنگ فارسی عمید
نام حرف «ح».
خون بها
فرهنگ فارسی عمید
پول یا چیز دیگر که قاتل به بازماندگان مقتول می دهد تا از گناه او درگذرند؛ دیه.
داها
فرهنگ فارسی عمید
۱. = دهار۲. دره.
دها
فرهنگ فارسی عمید
جودت رٲی؛ زیرکی و کاردانی؛ تیزهوشی؛ هوشمندی.
رها
فرهنگ فارسی عمید
آزاد؛ یله؛ بی قیدوبند.⟨ رها شدن: (مصدر لازم) آزاد شدن؛ نجات یافتن از قیدوبند.⟨ رها کردن: (مصدر متعدی) آزاد کردن؛ ول کردن.
سحا
فرهنگ فارسی عمید
مُهرِ نامه.
سربها
فرهنگ فارسی عمید
پولی که برای واخریدن جان خود یا دیگری بدهند؛ خون بها؛ فدیه.
سفها
فرهنگ فارسی عمید
= سفیه
سها
فرهنگ فارسی عمید
ستاره ای کم نور در دب اصغر.
شوها
فرهنگ فارسی عمید
۱. ویژگی زن اخمو؛ بداخم؛ ترش رو.۲. زشت رو.۳. نیکورو؛ زیبا۴. شوم؛ نامبارک. Δ در معنای ۲ و ۳ از اضداد است.
شیربها
فرهنگ فارسی عمید
بهای شیر؛ پول یا چیز دیگر که داماد در وقت ازدواج به پدر و مادر عروس می دهد.
صریحا
فرهنگ فارسی عمید
۱. به طور واضح و آشکار.۲. رک و پوست کنده.
صلحا
فرهنگ فارسی عمید
صالحان.
ضحا
فرهنگ فارسی عمید
وقتی که روز نزدیک به نصف شدن می رسد؛ وقت قبل از ظهر.
طاها
فرهنگ فارسی عمید
= طه
طوعااوکرها
فرهنگ فارسی عمید
خواهی نخواهی؛ خواه ناخواه.
عاقرقرحا
فرهنگ فارسی عمید
گیاهی شبیه بابونه، با برگ های ریز و شاخه های نازک که مصرف دارویی دارد.
غیرها
فرهنگ فارسی عمید
جز او؛ جز آن.
فبها
فرهنگ فارسی عمید
پس از جملۀ شرطی گفته می شود و بیانگر انجام کار مطابق میل گوینده است؛ چه بهتر.
فصحا
فرهنگ فارسی عمید
= فصیح
فقها
فرهنگ فارسی عمید
= فقیه
فیحا
فرهنگ فارسی عمید
فراخ؛ وسیع.
کم بها
فرهنگ فارسی عمید
کم قیمت؛ کم ارزش.
کها
فرهنگ فارسی عمید
خجل؛ شرمنده: ◻︎ به دست خود که کند با خود این که من کردم / کهای توبه ام آخر ز احمقی تا کی؟ (نزاری: رشیدی: کها).
گران بها
فرهنگ فارسی عمید
۱. هر چیز گران قیمت و کمیاب.۲. [مجاز] آنچه ارزش بسیار داشته باشد؛ بهاگیر؛ بهاور.
مشارالیها
فرهنگ فارسی عمید
مورد اشاره (زن).
منتها
فرهنگ فارسی عمید
۱. نهایت.۲. [مقابلِ مبتدا] پایان؛ آخر.
منها
فرهنگ فارسی عمید
۱. (ریاضی) تفریق.۲. (ریاضی) علامت تفریق.۳. (حرف اضافه + ضمیر) [قدیمی] از او؛ از آن.
نصحا
فرهنگ فارسی عمید
= نصیح
ها
فرهنگ فارسی عمید
نام حرف «ه».⟨ های بیان حرکت: حرف «ه» که در آخر کلمات درمی آید و به صورت e⟨ های ملفوظ: حرف «ه» که در اول، وسط و آخر کلمه می آید و به صورت h
هپاتیک ها
فرهنگ فارسی عمید
دسته ای از گیاهان نهان زا که جزء خزه ها محسوب می شوند و از طریق پراکندن چترهای کوچک به اطراف تولید مثل می کنند؛ علف جگری ها.
ما را در سایت شعر و هنر دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 346