آخرین مطالب
امکانات وب
آرام جا
فرهنگ فارسی عمید
جای آرمیدن؛ جای آسایش: ◻︎ پرستش کنم پیش یزدان به پای / نبیند مرا کس به آرام جای (فردوسی۲: ۱۵۷۵).
آن کجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. آنچه.۲. آن که؛ آن کس که.
آنجا
فرهنگ فارسی عمید
اشاره به جای دور؛ جایی؛ جایی که: ◻︎ عقاب آنجا که در پرواز باشد / کجا از صعوه صیدانداز باشد (وحشی: ۴۲۶)
ارتجا
فرهنگ فارسی عمید
امید داشتن؛ امیدوار بودن؛ امیدواری.
ارجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. نواحی؛ اطراف.۲. کناره ها.
ازآن کجا
فرهنگ فارسی عمید
= زیرا: ◻︎ تنم خمیده چو ذال است ازآن کجا زلفت / به دال ماند و خالت چو نقطه بر سر ذال (امیرمعزی: لغت نامه: ازآن کجا).
استنجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (فقه) پاک کردن موضع بول و غایط با آب، کلوخ، یا چیز دیگر.۲. [قدیمی] رها شدن؛ خلاص شدن.
التجا
فرهنگ فارسی عمید
پناه بردن؛ پناهنده شدن؛ پناه گرفتن.
الجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. ناچار کردن؛ کسی را به کاری وادار ساختن.۲. پناه دادن.۳. کار خود را به خدا سپردن.
اوجا
فرهنگ فارسی عمید
درختی جنگلی از نوع نارون، با پوست سخت و شکاف دار و برگ های بیضوی نوک تیز؛ لو؛ لی؛ قره آغاج؛ قره غاج؛ گل پردار؛ مَلَج.
اولجا
فرهنگ فارسی عمید
= اُلجا
بارجا
فرهنگ فارسی عمید
= بارگاه
بیجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. آن که جا و مکان یا خانه ندارد.۲. [مجاز] بی هنگام؛ بی موقع.۳. [مجاز] نادرست.۴. [مجاز] بی سبب.
پابرجا
فرهنگ فارسی عمید
استوار؛ پایدار؛ ثابت: ◻︎ دل چو پرگار به هر سو دَوَرانی می کرد / واندر آن دایره سرگشتهٴ پابرجا بود (حافظ: ۴۱۴).⟨ پابرجا بودن: (مصدر لازم) پایدار و استوار بودن.⟨ پابرجا کردن: (مصدر متعدی) استوار ساختن؛ پایدار کردن.
تجا
فرهنگ فارسی عمید
تیز؛ تندوتیز.
جا
فرهنگ فارسی عمید
۱. محل.۲. هر قسمتی از فضا یا سطح که کسی یا چیزی در آن قرار بگیرد.۳. منزل.۴. اثر باقی مانده از چیزی بر روی یک سطح: جای مُشت.۵. بستر: جا تَر است و بچه نیست.۶. جانشین؛ عوض؛ ازا: ◻︎ اگر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست / حرامم باد اگر من جان به جای دوست ...
جابه جا
فرهنگ فارسی عمید
۱. محل به محل؛ مکان به مکان؛ نقطه به نقطه: ◻︎ آن حکیم خارچین استاد بود / دست می زد جابه جا می آزمود (مولوی: ۴۱).۲. درحال؛ فوراً؛ فی الفور: جابه جا افتاد و مرد.⟨ جابه جا شدن: (مصدر لازم)۱. از جایی به جای دیگر رفتن.۲. از جای خود تکان خوردن استخوان...
دجا
فرهنگ فارسی عمید
تاریکی.
درجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. به جا؛ به جای خود.۲. (اسم مصدر) (نظامی) فرمانی که در نظام به صفی از سربازان داده می شود تا در جایی که ایستاده اند پا به زمین بزنند.⟨ درجا زدن: (مصدر لازم)۱. (نظامی) پا بر زمین زدن بدون پیش رفتن.۲. [عامیانه، مجاز] در یک حال یا در یک مقام باقی ...
رجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (تصوف) حالتی در سالک که باعث می شود به لطف خداوند امیدوار شود.۲. [قدیمی] امیدوار بودن؛ امیدواری؛ امید.
سبزجا
فرهنگ فارسی عمید
جای سبز؛ سبزه زار.
شرم جا
فرهنگ فارسی عمید
= شرمگاه
عرجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. [مؤنثِ اعرج] = اعرج۲. (اسم) کفتار.
فراخ جا
فرهنگ فارسی عمید
جای گشاده؛ محل وسیع.
کجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. کلمۀ استفهام برای پرسش از مکان؛ کدام محل؟: ◻︎ صلاح کار کجا و من خراب کجا / ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا (حافظ: ۲۰).۲. (قید) به معنای استفهام انکاری به کار می رود؛ چه زمانی؟.۳. (قید) به صورت مکرر برای بیان دوری دو چیز به کار می رود.۴. (اسم) جا؛...
گریزجا
فرهنگ فارسی عمید
جای گریختن؛ گریختن گاه؛ گریزگاه.
گنجا
فرهنگ فارسی عمید
گنجایش؛ ظرفیت؛ حجم؛ جاداد: ◻︎ روز آخر شد سبق فردا بُوَد / راز ما را روز کی گنجا بُوَد؟ (مولوی: ۵۸۷).
گورجا
فرهنگ فارسی عمید
محل قبر؛ مقبره.
مفاجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. به ناگاه.۲. (قید) ناگاه.۳. (اسم) پیشامد ناگهانی.
ملتجا
فرهنگ فارسی عمید
پناهگاه.
ملجا
فرهنگ فارسی عمید
جای پناه بردن؛ پناهگاه.
نابجا
فرهنگ فارسی عمید
بی موقع؛ بی مورد؛ کاری یا چیزی که به موقع و در جای مناسب خود نباشد؛ نابرجا.
وجا
فرهنگ فارسی عمید
بیم؛ ترس.
هجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. (زبان شناسی) کوچک ترین واحد زبان شامل صامت و مصوت.۲. (اسم مصدر) [قدیمی] بدگویی کردن؛ بدی کسی را گفتن؛ معایب کسی را شمردن.
هرجا
فرهنگ فارسی عمید
همه جا.
هرکجا
فرهنگ فارسی عمید
هرجا؛ هرمکان.
هیجا
فرهنگ فارسی عمید
جنگ؛ کارزار؛ پیکار.
یکجا
فرهنگ فارسی عمید
۱. همگی؛ تمامی.۲. همه باهم.
ما را در سایت شعر و هنر دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 244